ما را چیزی بدادند که تا ابد کرکره را پایین کشیدیم

آموختن که همین است و ما سکوت را پیشه گرفتیم

که دگر راکت و ساکت در زمان و مکان خویش شدیم

چه بگویند و نگویند و باید و نباید که چنین کشیدیم

تا جان ما آتش گرفت خیال تو آرام گرفت

تا ناله براوردم من لبهایت خندان گرفت

این چنین در کمین و حسدادت در وجود

آخر دام تو ما را عجب در دام خود گرفت

سحر هست و سجاده کهنه نوع آور و برقصا

از ندیدن رها شو اندیشه دیدن کن و برقصا

همنشین و هم کلام او شو در زمان و بخوانا

به نام او و به نام من و به نام یکی و برقصا

از آتش عشق علی علی اللهیم تقصیر چیست

او از ازل اینگونه نوشت و سرشت انکار چیست

که هر چه کنی نتوان اسرار او را در دل پوشاند

که فاش می گویم علی هست و دگر هیچ نیست

مزارم را میخانه کنید

خیراتم را شراب کنید

تا همانند من مست

بر مزارم سماع کنید

ما همه خورشیدیم اما حیف در پس ابریم

ما همه در این تاریکی نوریم اما حیف کوریم

که تقلید سر مشق ماست و چو چهار پاییم

یک دم به خود بیایم که ما همه پیام آوریم

ساقی دلربا و من و حوز شراب

من تشنه لب و وسوسه شراب

که به این جرم چه عذابی دهید

خرم هر چه عذاب برای شراب

گر اهل ظاهری تو از پیش ما برو

گر اهل هیاهوی تو از پیش ما برو

گر اهل معنا و سکوتی نزد ما بیا

گر اهل دنیایی تو از پیش ما برو